Ontfermen

“Eenzame bejaarde van 94 jaar legt een zwembad aan in eigen tuin.” Niet om zelf in te kunnen zwemmen, maar omdat hij zo hoopt dat er mensen bij hem uit de buurt wat vaker zullen langskomen. Hoe triest!Ik lees zo’n bericht en het plaatsvervangend schaamrood verschijnt op mijn kaken. Nou kan ik weinig voor deze man betekenen. De goede man woont in de Verenigde Staten. Maar het feit dat er niemand is die naar deze man omkijkt nadat vorig jaar diens vrouw is overleden, vind ik onacceptabel. Totdat dit jaar het zwembad af was en sindsdien de buurtkinderen incluis hun ouders opeens wel de weg naar hem kunnen vinden.

Nee, ik zeg het verkeerd. Niet naar hem. Hij woont daar immers al veel langer. Nee, het zwembad heeft de aantrekkingskracht. De ouders zijn verplicht om mee te komen om zelf hun kroost in de gaten te houden. Het gaat blijkbaar te ver om te verlangen dat deze bejaarde ook nog als life guard zou moeten optreden in geval van nood.

Op zich vind ik de man vindingrijk. Hij gaat niet bij de pakken neerzitten. Dat moet worden gezegd. Blijkbaar is de man nog vieve genoeg voor zijn leeftijd om dit te bewerkstelligen. Wat me steekt, is dat hij zonder zwembad niet interessant genoeg zou zijn geweest om even een praatje mee te komen maken. Want het is de eenzaamheid die de goede man ertoe gedreven heeft dit project op te starten. En dan denk ik ‘stelletje hypocrieten’!

We leven in een wereld waarin het voor veel mensen te veel is gevraagd om iets voor een ander te doen. Een praatje, een boodschap, een klusje. Die mensen zijn allemaal druk met hun eigen leven. Werken, kinderen, boodschappen, het huishouden, wellicht hun eigen ouders die hulpbehoevend zijn. Ze zijn geprogrammeerd om iedere dag datgene te doen dat ze jarenlang is voorgehouden dat ze moeten doen. Maar voor wie? Wie wordt daar beter van? Die mensen? Hun kinderen, die over dertig jaar in hetzelfde stramien zitten? Welnee. Ik vrees dat grote groepen zwakkeren het zwaar te verduren krijgen. Fysiek zieken, bejaarden, eenzame mensen, alleenstaande hulpbehoevenden en mentaal zieken.

En niet iedereen heeft de financiële middelen noch de capaciteit om een attractie in hun achtertuin te plaatsen waardoor ze meer aanspraak krijgen. Ik ben absoluut geen heilige, maar ik vind het niet meer dan normaal dat je naar je medemens omkijkt. Zelf druk zijn pleit ons niet vrij om iets verder te kijken dan de neus lang is. En weet je… het geeft voldoening om te zien dat die ander zo blij is met dat kleine beetje extra aandacht. Dat is veel meer waard dat wat dan ook. Deze constatering geeft energie. Ja echt waar! Doe eens gek en probeer het uit!