Frankrijk – Argeles Sur Mer 2008

Dag 1

20160803_091356
Le Pic Canigou

We vertrekken midden in de nacht en arriveren om 16.00 op de camping. Op deze camping, Le Bois Fleurie spreekt men gewoon Nederlands. Erg praktisch. We hebben uitzicht op de Pyreneeën. De berg Le Pic Canigou zie je hier vanaf alle kanten liggen. Het is een imposant gezicht. Dit jaar zijn we vertrokken zonder de boodschappen die we normaal wel altijd meenemen. Goede les voor de toekomst: niet meer doen! De boodschappen zijn hier ontzettend duur.

Dag 2

collioure
De haven van Collioure

We gaan de omgeving verkennen. Op naar Collioure. Collioure is een stad in het zuiden van Frankrijk, aan de voet van de Pyreneeën. Dit gebied wordt ook wel Frans Catalonië genoemd. We slenteren wat over de markt en drinken wat in de haven van Collioure.

Het uiteindelijke doel van vandaag is om de top van tour de Madeloc te bereiken, waar een toren staat. Het eerste gedeelte kunnen we met de auto die het net trekken kan, zo’n klim is het. Dan moeten we toch echt uitstappen.

madeloc

Het is een berg die ook door fietsers graag gereden wordt, wij zullen het te voet moeten doen. Vol goede moed gaan we op pad. Maar wat een wind staat er! We vragen aan mensen die we tegenkomen hoe lang het nog lopen is, zo langs toch wel een afgrond. Dat is nog ongeveer een uur. We rekenen even uit. Een uur heen, nog zeker 1.5 uur terug… Met deze hard wind is het onverantwoord. We keren terug. We maken nog wel een foto van het eindpunt en nemen ons voor om later deze vakantie nog een poging te wagen. In de namiddag rijden we naar Argeles sur Mer. De vlag is rood op het strand en het is echt te gevaarlijk om te zwemmen.

Dag 3

pr

Tegenvaller: het is bewolkt en dus geen strandweer. We gaan een toertocht met de auto maken. Binnendoor (uiteraard!) rijden we richting Villefranche dwars langs allemaal fruitgaarden. Bij Bouleternere wijken we van de route af en rijden we via een kronkelweg de hoogte in. Vervolgens volgen we een nog smaller weggetje vol haarspeldbochten totdat we uitkomen bij ons doel: Le Prieuré de Serrabonne. Een priorij in Romaanse stijl gebouwd in het begin van de 11e eeuw. Het geheel bestaat dus uit een kerkje en een priorij met zuilen die voornamelijk bekend staan om het marmer waarvan ze gemaakt zijn.

11061314_936740383026444_5802182406912022919_n

Als we in de tuin lopen, zoekt Berit steentjes. Op dat moment spaart ze namelijk stenen. Ze laat er eentje uit haar handen vallen. Wat? Hoor ik dat goed? Dat is geen steen. Ik pak het op en het blijkt een hele oude munt te zijn. De afbeelding is door de erosie niet meer goed te lezen. Maar dit is echt oud. Eeuwen oud.

Op de terugweg doen we het plaatsje Villefranche-de-Conflent aan. Hier lunchen we. Helaas zijn alle winkels dicht. Dat blijft wennen. Het is verbazingwekkend dat zo’n dorpje met nog geen 300 inwoners toch zo’n rijke geschiedenis kent. Ik hou van die oude straatjes. Daar gaat mijn fantasie met me aan de haal.

Maar omdat dus alles dicht is, stappen we weer in de auto en rijden naar de Abbeye de Saint-Martin du Canigou. De natuur is hier schitterend. We rijden op grote hoogte en komen bijna niemand tegen. Een beetje niemandsland. Het valt me op dat er overal waarschuwingsborden staan om toch vooral tijdens wandelingen uit te kijken voor slangen.

20160803_091513

We kunnen niet met de auto bij de abdij komen. Dat wordt een hele klim. Echt een hele klim. Waarom liggen bezienswaardigheden vaak zo hoog? In ieder geval; ik haak af. Ik zie de foto’s wel. De rest zet door. Na verloop van tijd komen ook zij weer terug. De abdij bleek gesloten! Ben ik even blij dat ik afgehaakt had. Ze hebben wel een foto geschoten.

20160803_091536

Het lijkt een gewone kerk op de foto, maar dat is schone schijn. Als je vanuit de lucht een foto van het hele complex zou maken, dan pas zou je zien hoe groot het is. Maar goed, wij hingen niet in de lucht. Op de terugweg begint het te stortregenen. Het wordt die dag niet meer droog. ’s Avonds valt de stroom nog uit wat voor enige hilariteit zorgt, omdat mijn partner door de stromende regen naar de receptie holt.

Dag 4 

De volgende dag is het weer droog. We doen helemaal niets, behalve zwemmen, luieren, zonnen en uitrusten. Heet dat geen vakantie?

Dag 5

We hebben besloten om vandaag de grens met Spanje over te steken. We zitten bijna in Spanje en het weer is vandaag toch winderig en bewolkt. We mijden de snelweg maar rijden binnendoor. 20160803_091556

We rijden via een prachtige weg met prachtige vergezichten naar Rosas. Helaas is het weer ook hier geen zwemweer, dus we wandelen langst het strand en het is een verademing om te zien dat hier wel alle winkeltjes gewoon gezellig open zijn. We lunchen tapas. Uiteraard!

Dag 6

Vandaag is het weer een mooie dag qua weer. Na het ontbijt gaan we voor de tweede keer de Tour de Madeloc op. Maar wederom waait het dusdanig hard dat het onverantwoord is om door te gaan. De meiden vinden het niet erg. Die rennen gelijk het zwembad in, als we weer terug zijn. En ze hebben gelijk ook.

Dag 7

20160807_074324-1.jpg

Carcassonne! Als ik goed ingelicht ben dan moet dit fantastisch zijn. Als je de foto ziet, waan je je toch in de Middeleeuwen? We gaan het vandaag beleven. Heen rijden we binnendoor via een prachtige route. Het is ontzettend druk als we aankomen. We zijn bijna een uur bezig met het vinden van een parkeerplaats. Carcassonne… een prachtig vergezicht. Eenmaal in de stad aangekomen, valt het ons allemaal ontzettend tegen. Ten eerste kun je over de hoofden wandelen. Ten tweede is de hele binnenstad omgetoverd tot een toeristisch geheel. Overal eettentjes, winkeltjes waar je wapens kunt kopen, snuisterijen… Nee, het is niet ons ding. Wil je meer weten over deze vestingstad, klik dan op deze link.

Dag 8

Vandaag is de dag waar Berit zo naar heeft uitgekeken. We gaan naar Perpignan, naar het muntenmuseum. Daar zijn we door de lokale VVV naartoe verwezen. Het had prettig geweest als die ons ook had verteld dat het museum –  dat anders altijd open is op zaterdagen – nu gesloten is vanwege een feestdag. Een flinke domper. De stad Perpignan staat ons niet zo aan en we rijden verder naar Ille-sur-Têt.

20160803_091714

De orgelpijpen van Ille-sur-Têt

In het hart van de vallei van de Têt vlakbij het dorpje Bélesta is het landschap het resultaat van een geologische evolutie van meer dan 5 miljoen jaar. De Têt is een riviertje dat bij Perpignan in de Middellandse Zee stroomt. Door invloeden van de aarde, de zon, de wind en het water zijn hier vreemd verweerde rotsen ontstaan uit zacht zandsteen. De rotsen lijken op orgelpijpen. Sommige pijpen zijn wel 12 meter hoog. De omgeving is er schitterend! Bron: nl.france.fr

Op de achtergrond zie je weer de Pic du Canigou. We vergapen ons aan hetgeen Moeder Natuur voor ons heeft achtergelaten. Daarna rijden we door naar Marquixanes. Hier gaan we ons van de sportieve kant laten zien: we gaan een parcours door de bomen afleggen. Eerst krijgen we een gedegen uitleg over hoe we ons moeten zekeren en aankoppelen. Het is een pittig parcours en we hebben veel lol.

Dag 9

Een dag om helemaal niets te doen. Zwemmen, luieren. En dat doen we dan ook.

Dag 10

20160803_091812

Aan het einde van de morgen vertrekken we naar Castelnou. Een kasteel en een Middeleeuws stadje. Het ligt zo mooi verscholen tussen de heuvels! Het kasteel is open en we bezoeken het. Maar de winkeltjes in het stadje; alles is dich. Wat dat betreft is Frankrijk niet mijn land.

Het plaatsje Castelnou is ontstaan rondom het kasteel, dat in de tiende eeuw na Christus werd gebouwd op een hoge rots. Vanwege de spanningen tussen Frankrijk en Spanje was het kasteel van groot strategisch belang. Ondanks het feit dat het kasteel gezien haar positie bovenop een rots moeilijk te veroveren moet zijn geweest, werd het in het jaar 1286 na Christus bestormd door de troepen van Jacques II van Mallorca en in het jaar 1473 opnieuw door de troepen van de gouverneur van Roussillon. In beide gevallen slaagden de aanvallers er in om het kasteel te veroveren. In de zeventiende eeuw na Christus werd het kasteel verlaten en raakte het, samen met het dorpje dat inmiddels rondom het kasteel was ontstaan, in verval. Aan het einde van de negentiende eeuw werd het inmiddels vervallen kasteel opgekocht en vonden er talrijke restauratiewerkzaamheden plaats aan zowel het kasteel als het bijhorende dorpje. bron zonnigzuidfrankrijk

We rijden door naar St. Cyprien. Het is er de hele vakantie nog niet van gekomen: zwemmen in de zee. De meiden zijn dapperder dan wij. Wij bezien het geheel vanaf een terras. Brrr… toch echt te koud hoor.

Dag 11

De temperatuurmeter geeft 17 graden aan. Zelfs de meiden hebben geen zin om te gaan zwemmen. In de middag besluiten we om de omgeving tegen de Spaanse grens in de Pyreneeën te bezoeken.

gorges

Onderweg komen we als bij toeval in Arles sur Tech een bord tegen: Gorges de la Fou. Mijn Frans is goed genoeg om te weten dat dit te maken heeft met spelonken. We stappen uit en gaan op onderzoek uit. En inderdaad: het is een avontuurlijke wandeling over metalen loopbruggen die enkele meters boven de bergstroom, die onder in de kloof stroomt, zijn gehangen. Vangnetten zorgen voor extra bescherming tegen een val in de stroom of vallend gesteente. Sommige plekken in de kloof zijn minder dan een meter breed en maar liefst 200 meter hoog. De lengte is zo´n 1500 meter en er is maar één weg heen en terug. We wandelen de route met verplichte helmen op. Echt passen doen die niet; het is meer voor de vorm, is mijn idee.

Na deze leuke onderbreking rijden we door naar La Preste. Volgens de kaart het laatste dorpje in Frankrijk. Het is een mooie natuurrijke omgeving, maar we zien er weinig van; we rijden in de wolken en het is slechts een graad of 10. Als we in La Preste aankomen, is het overduidelijk: hier is geen grensovergang. De kaart heeft gelijk en Irma niet. En toch had ik het niet willen missen.

Dag 12

Niets zo veranderlijk als het weer en Irma. Het is verschrikkelijk weer en het wordt er niet beter op. In Nederland is het ontzettend mooi weer. We (lees: Irma) hebben het hier gezien. In rap tempo pakken we alle spullen in en maken we de caravan schoon. We gaan naar huis! Het is 11.15 uur als we de camping vaarwel zeggen. Rond 20.00 uur komen we in Beaune aan. Op zich een mooie plaats. Het is een bedevaartsoord. Even overwegen we om hier te overnachten, maar we houden het bij pizza eten. Uiteindelijk zijn we om 2.15 uur thuis. We rollen ons bed in.

Conclusie:

Dit is een prachtige omgeving voor als je dingen wilt zien en ondernemen. Er is genoeg. Niet alleen het strand lokt. Carcassonne was voor ons een teleurstelling. We zullen nooit wennen aan de Franse openingstijden van winkels. Boodschappen doen is hier erg duur. En zorg dat je ergens in een restaurant bent aangeschoven ruim voor 13.00 uur, want ze gaan stipt om 14.00 uur dicht. Het mysterie van de munt wordt hopelijk in de toekomst ooit onthuld.