Griekenland – Corfu 2017

We zijn nog erg moe als de wekker midden in de nacht afloopt. We gingen ook pas laat slapen na de diploma uitkering van dochter. De vriend van dochter rijdt gelukkig en om 5.00 uur staan we bij de bagage drop off op Schiphol, waar al zeker honderd mensen staan te wachten. Zò vroeg zijn we dus niet. Gelukkig gooien ze zeven balies open zodat het toch snel gaat. Onze handtassen worden gescreend op drugs. We mogen doorlopen. Gelukkig maar.

Met Corfu in zicht krijgt dochter een stekende hoofdpijn. Alle spanning komt er uit. Ik zie het eiland liggen. Is het zò klein? Later, als we in de bus zitten, die ons naar onze eindbestemming brengt, blijkt dat ik toch een inschattingsfout heb gemaakt. Hoewel onze chauffeur idioot onverantwoord hard rijdt, duurt het toch nog anderhalf uur voordat we er zijn. Tussen de schietgebedjes door merk ik op dat Corfu over een prachtige kustlijn beschikt.

Wat ook opvalt, is dat het huisvuil al lang niet is opgehaald. Overal zie je verzamelplekken die uitpuilen van het vuil. Als ik vraag of men staakt, is het antwoord dat men kampt met geldtekort. Hoe dan ook, het stinkt gigantisch!

dig

Het appartementencomplex ziet er verzorgd uit. We hebben een studio geboekt, maar krijgen een appartement. We klagen niet. Dochter heeft nog steeds knallende hoofdpijn, dus we gaan eerst lunchen. Daarna ontspannen we bij het zwembad. Als we ’s avonds gaan dineren, zien we een grote spin. Iek! ’s Nachts worden we lek gestoken door de muggen. Ik heb een paar bulten en dochter op één hand alleen al negen steken.

sdr

Ik ben iedere dag, net zoals in Nederland, om 6.00 uur wakker (in Nederland is het dan 5.00 uur, dus hoe ik dat voor elkaar krijg..) Ik ga naar het strand en ben net op tijd om de zonsopkomst te zien. Aan de overkant zie ik Albanië gehuld in nevelen liggen. Het is een mooi en vredig gezicht. Daarna loop ik naar de supermarkt om muggenspray te halen. En fruit, dat hier nagenoeg niks kost. Ik neem een grote halve watermeloen mee voor slechts 1 euro.

Als ik terugkom, is dochter ook klaar voor de dag. We doen vandaag (en overigens nagenoeg de hele week) niet veel meer dan luieren, eten en drinken. In de avond vinden we een leuke cocktailbar (Adonis), waar we voortaan iedere avond een (of meer) cocktail(s) nuttigen. En dochter zou dochter niet zijn als ze niet per ongeluk mijn cocktail omgooit. Negentien of zes jaar oud; het maakt geen verschil. Alleen was het destijds melk en nu een pina colada.

dav

Daar ik altijd dacht dat ik een rustige schone slaapster was, blijkt het tegendeel waar te zijn. Ik hou dochter iedere nacht wakker met mijn onregelmatige ademhaling en mijn onrustige dromen. Ik schijn veel te praten, te roepen en te huilen in mijn slaap. Geen idee waarom eigenlijk.

Na twee erg warme nachten besluiten we om toch maar airco aan te vragen. Weliswaar voor 6 euro per dag, maar het helpt ons wel wat beter te slapen en de muggen hebben het ook niet zo op airco, lijkt wel.

dig

Eén dag hebben we een quad gehuurd. Om 9.00 uur worden we opgehaald door het bedrijf dat een dorpje verderop kantoor heeft. De papieren worden ingevuld en Berit moet een paar rondjes proef rijden. Ik ga achterop. Ik heb nog nooit brommer of scooter gereden, dus dat lijkt me een verstandige keuze. Dochter rijdt, na een aarzelend begin, daarna heel goed, moet ik toegeven. De vele haarspeldbochten vereisen wel al haar aandacht en stuurmanskunst. En dan is het ook nog knap dat ze het hoofd koel houdt met auto’s en bussen achter haar waarvan de bestuurders soms erg ongeduldig haar proberen op te jagen. Jammer, maar de quad gaat nu eenmaal niet harder. En als je dood wilt, ga je er toch fijn voorbij? Ons doel is om naar Corfu stad te gaan. Dat redden we niet. En dat is hoofdzakelijk te wijten aan mijn gesteldheid. In mijn enthousiasme ben ik voorbij gerend aan het feit dat ik een zwakke rug heb. Het gevolg is dat ik in Ipsos (ongeveer twaalf kilometer van Corfu stad) zo stijf als een hark van de quad strompel. De laatste dag blijkt dat die twaalf kilometer wel twaalf gevaarlijke kilometers zijn. Opeens een vierbaansweg en het verkeer hanteert de regel van de snelste. Alles krioelt door elkaar. Afijn, we eindigen dus in Ipsos. Een plaatsje met een heerlijk zandstrand en de zee is er rustiger dan bij ons. Ons dorp (Acharavi) ligt dan ook in het noorden van het eiland en Ipsos aan de oostkust. Ik ben aan het einde van de dag blij als ik thuis ben. Mijn lichaam voelt alsof ik overreden ben. En we beginnen al flink te verkleuren.

Verder doen we deze vakantie niet veel. Onze moeilijkste keuze is waar we iedere avond zullen gaan dineren. Eén keer kiezen we het verkeerde restaurant. De frietjes zijn gebakken in te koude olie, alles wat ik op mijn bord heb liggen, smaakt hetzelfde en dat is naar niets eigenlijk. Dochter betwijfelt of haar schnitzel wel gaar is en tot overmaat van ramp krijg ik ook nog de rekening die voor iemand anders bedoeld is. We haasten ons naar de cocktailbar; dat worden er ieder twee vanavond. Een beetje tipsy rollen we het bed in.

dig

Wij hebben dus een echte luiervakantie gehouden. Maar er is wel van alles te doen. Zo kun je met een boot naar het Griekse vasteland of naar Albanië. Of misschien is een dag het eiland per bus verkennen een optie? Dan bezoek je wel mooie plekjes, zoals ook het zomerverblijf van Sissi. Misschien praat ik voor mijn beurt als ik zeg dat je voor cultuur niet echt naar Corfu moet gaan. Daarbij komt dat de excursies best duur zijn. Wij hebben ons desondanks prima vermaakt, maar na een week zonnen, luieren en eten, zijn we ook weer blij dat we naar huis gaan.

IMG_20170705_143308