Oostenrijk/Italie rondreis 1996

Dit is een verslag van ongeveer een maand met de auto en vouwwagen en mijn oudste dochter die toen ruim anderhalf was. 

Dag 1 en 2

De dag van vertrek heeft A. koorts. Toch eerst maar langs de dokter. We krijgen groen licht. Onderweg slaapt ze de uren aaneen en de volgende dag komen we na 1232 kilometer aan bij camping Strandbad in Klagenfurt, Oostenrijk. De toestand van A. is verslechterd en de campingbeheerder aarzelt geen moment en belt de Rettung, zodat we – voordat we het goed en wel beseffen – met de ambulance naar het ziekenhuis vervoerd worden. Hier wordt vastgesteld dat ze een flinke keelontsteking heeft. We krijgen vloeibare penicilline mee die blijkbaar lekker smaakt, want A. slikt de eerste dosis door en valt in slaap. Wij zijn ook op.

20160610_144721
Klagenfurt

Dag 3

De volgende morgen is de koorts verdwenen en zwalkt er een klein mensje rond. Klagenfurt ligt aan de Wörthersee, een prachtige omgeving. Omdat A. nog niet lekker is, ben ik de enige die de Pyramidekogel (een uitkijktoren van ca. 900 meter hoog) beklim. Het uitzicht is adembenemend. A. is nog te ziek, dus de rest van de dag blijven we bij de vouwwagen op de camping.

Dag 4

herDe patiënte is er al vroeg bij (06.15 uur) en heeft honger! Het is bewolkt weer en we maken een toerritje. We komen door Maria Saal en de Herzogenstuhl (dat is een oude zetel uit de tweede helft van de negende eeuw na Chr.). Dan bereiken we de eigenlijke bestemming van vandaag: Schloss Hochosterwitz. Helaas kunnen we het niet bezoeken in verband met onze spruit. Maar een foto kunnen we wel maken! Het is ondertussen weer gaan gieten en het ziet er niet naar uit dat het voorlopig droog zal worden. We besluiten om het verblijf in Oostenrijk in te korten en om eerder naar Italië door te reizen. Het echte vakantiegevoel moet nog komen.

20160610_144823

 

Dag 5

Afgelopen nacht heeft het gehoosd. Tot overmaat van ramp is het beddengoed ook nat geworden. Via de radio horen we dat de dichtstbijzijnde grensovergang (Villach) in verband met het noodweer gesloten is. Dan maar een andere grensovergang proberen. We willen weg hier! Midden in de Alpen horen we een hoop gekraak en het blijkt dat de tweede versnelling het begeven heeft. Dat is met recht een uitdaging, nu we nog midden in de bergen rijden. De andere grensovergang is – als we daar aankomen – ook gesloten. Het is te gevaarlijk. Nu is het zaak om een ergens te kunnen overnachten, net als al die andere gestrande vakantiegangers. Gelukkig vinden we iets. Er zit niets anders op dan te hopen dat we morgen alsnog de grens over kunnen. Op dit moment schijnt het in Italië een groot drama op de weg te zijn.

Dag 6

20160610_144953We hebben goed geslapen. Wel tweemaal wakker geworden, omdat A. uit bed gevallen is. De tweede keer sliep ze gewoon door. Tijdens het ontbijt wordt ons verteld dat de grensovergang nog steeds gesloten is en dat dit voorlopig zo blijft. De grensovergang bij Silan is wel open. Dan maar via die route. De Dolomieten zijn imposant. Bij Cortina d’Ampezzo rijden we tot onze verbazing de sneeuw in. Het ligt er tot ca. 20 cm. hoog. Helaas hebben we daarvan geen foto, wel een andere. Het is toch zomer? Als we eindelijk bij de oostkust van Italië (Ravenna) aankomen, regent het nog steeds. We boeken een kamer, maar als we die betreden, zijn we het direct eens; we vertrekken met de stille trom. In Pesaro vinden we uiteindelijk een hotel waar nog plaats is en dat er ook nog een beetje netjes uitziet. En dat allemaal met een auto en vouwwagen zonder tweede versnelling.

20160610_145156-1Dag 7

Nee maar! Als we wakker worden zien we de zon! We moeten naar een camping, want inmiddels heeft de achteruit het ook begeven. Het wordt camping Panorama. Terwijl wij stuntelen met het opzetten van de vouwwagen doet A. zich in de auto tegoed aan een zakje chips. Het wordt een ravage! De campingeigenaar belt een garage voor ons. De eerstkomende dagen zitten we hier. Gelukkig kan alles vandaag drogen en dat is wel zo prettig.

Dag 8 en dag 9

Het is toch weer gaan regenen. Dat is een dagje in de vouwwagen. En hoeveel ruimte we ook hebben, fijn is anders. Aan het einde van de dag komt het verlossende woord: de auto is klaar en of we eventjes willen afrekenen: 880.000 lira, hetgeen overeenkomt met 925 gulden. (dat zou in deze dagen ongeveer neerkomen op 900 euro, prijsstijgingen meegerekend). Wij huilen en buiten blijft het ook huilen. Veel mensen brengen de nacht door in hun auto, zo hard gaat het tekeer. We hebben weer een auto onder onze kont. Vandaag heeft geen zin om op te breken. We gaan in de middag naar Gradara. Een plaatsje waar je je in de middeleeuwen waant. Gelukkig is het droog voor de verandering.

20160610_145326

Dag 10, 11, 12 en 13

We breken de boel af en vervolgen onze weg. Twee eventuele campings staan op onze lijst om te gaan overnachten. De eerste camping missen we compleet, want we verrijden ons. De tweede camping vinden we uiteindelijk. Het is dan al ver in de middag. Het is in Montenero di Bisaccia, camping Costa Verde. Wel een goedkope camping met voornamelijk alleen Italianen. Het weer lijkt na al die dagen om te gaan slaan. Dag regen, welkom zon! De camping ligt aan het strand en daar vermaken we ons prima. A. is erg geliefd hier. Ze wordt overal mee naartoe gesleept door de Italiaanse meisjes. Na al die voorgaande dagen van regen moet ook de bedknuffel van A. nodig in bad. Evenals wijzelf. De ‘hot’ shower blijkt ijskoud te zijn. Dat is minder.

20160610_145424

Deze laatste avond komt er een luidruchtige familie naast ons staan, die – met de gebruiksaanwijzing in de hand – uren bezig zijn hun caravan neer te zetten. Wacht maar; morgen zijn zij aan de beurt, als wij heel vroeg zullen vertrekken!

20160610_145540

Dag 14

Na deze luierdagen wordt het tijd om wat cultuur te gaan snuiven. Door de hoge garagerekening moeten we het plan van deze reis aanpassen. Sicilië zit er echt niet meer in. In plaats daarvan rijden we via Foggia dwars door de streek Apulië van oost naar west. Het is een prachtige omgeving en praktisch uitgestorven. Bij Avelino wordt de streek weer ruiger en beboster. Rond het middaguur komen we bij de camping in Sorrento aan. Een prima uitvalsbasis voor de komende dagen.

Dag 15

We gaan vandaag per trein naar Pompeï. De entreeprijzen zijn niet mis, maar dit moet je gewoonweg gezien hebben. A. zit in de buggy maar het is onmogelijk om door Pompeï te lopen met buggy, en dus gaat A. op de schouders van haar vader. Pompeï is machtig imposant. Men is nog steeds bezig met opgraven. We bewonderen tempels, oude huizen, theaters, restaurants en het grote Amfitheater.

20160610_145706

Eenmaal terug op de camping zitten we heerlijk onder de citroen- en sinaasappelbomen. In de namiddag nog even naar het strand. We kunnen douchen door een munt in een apparaat te gooien. Een munt staat gelijk aan vijf minuten douchen. Erg vervelend om erachter te komen dat de douche na twee minuten afslaat, terwijl het sop nog in de haren zit. We slapen die nacht niet goed. Het blijkt dat alle honden met elkaar communiceren en omdat de camping gelegen is in een gevaarlijke bocht, wordt er om de haverklap getoeterd.

20160610_145804

Dag 16

Na een doorwaakte nacht rijden we al vroeg naar Ercolano Sciva. En ook de Vesuvius staat op het programma. Regen hebben we gelukkig niet meer gezien. Ercolano is ook een stadje dat destijds onder de as van de Vesuvius is verdwenen. Het is veel kleiner dan Pompeï, maar hier zijn wel weer muurschilderingen en prachtige plafonds te bewonderen. Een lange, kronkelende weg brengt ons naar de Vesuvius. Het is helaas bewolkt, anders zou het uitzicht adembenemend geweest zijn. De weg naar de top is niet te doen met buggy en daarom slaan we dat over. Weer terug op de camping trekt A. de luier van haar billen en poept het hele bedje onder. Welja! Een klusje voor moeder.

20160610_145841

Dag 17

Vandaag gaan we naar het eiland Capri. Op de boot is het hectisch druk en het valt op dat vooral de ouwetjes bang zijn om iets tekort te komen. Ze lopen de buggy bijna omver! We wilden eigenlijk de Grotta Azzura gaan bezoeken, maar ook hier weer is het rennen en ellebogenwerk. Laat maar! We besluiten om naar Marina Picola te gaan. Hier zou het mooiste strand van Capri zijn. We nemen de taxi en moeten voor zes kilometer 27 gulden betalen. Wat een afzetterij! Het ‘mooiste’ strand is met olie besmeurd. Helaas komen we daar pas achter als A. en onze badhanddoeken vol vlekken zitten. We nemen de bus terug naar Marina Grande. Het is wel tweemaal overstappen en dus een heel gezeul, maar goedkoop. De rest van de dag vermaken we ons op het publieke strandje totdat we met de boot weer terug gaan. Eenmaal in de haven, blijkt de boot naar onze camping er niet te zijn. Er ontstaat wat consternatie, maar dan verschijnt er een draagvleugelboot die ons gratis vervoert. Dat is een belevenis op zich! Weer terug in de vouwwagen, blijkt een mierenkolonie ons aanrecht overgenomen te hebben. Alles wat eetbaar is (en nog niet weggehaald is), kunnen we weggooien.

20160610_145924

Dag 18 en 19

De wekker loopt vroeg af. Tijd om op te breken. Om 07.10 rijden we van de camping af. Doel van vandaag: camping Porticciolo aan het Lago di Bracciano. Dit is een groot meer (voormalige vulkaankrater) dat op zijn diepst 170 meter is. In deze omgeving schijnt nog veel te bewonderen te zijn van de Etruskische cultuur. Een kolfje naar onze hand. Op de camping worden we met argusogen in de gaten gehouden door een chagrijnige Duitser die naast ons staat. Overduidelijk geen kindervriend. Hij ziet zijn rustvakantie al in duigen vallen met een peuter naast hem. Tja… ze kan moeilijk oplossen. De volgende morgen zit de vermoeidheid in de benen. Tijd voor een dagje niets. We gaan naar het meer, huren daar een paar ligstoelen en vermaken ons daar de rest van de dag.

20160610_150010

Dag 20

Het is nog vroeg als we naar Cerverteri rijden. Hier hebben ze terpen opgegraven, nog niet eens zo heel lang geleden. In die terpen liggen dus de overledenen. Maar voordat we die terpen bezoeken, gaan we eerst naar het Etruskisch museum waar men de vondsten uitgestald heeft liggen.

ksteel

In de middag willen we naar het kasteel van Bracciano, maar A. is in een vervelende bui en we zullen het moeten doen met een foto van het kasteel. Toch rijden we door naar Sutri, een middeleeuws stadje en ook de plaats waar men een ellipsvormig amfitheater van de Etrusken heeft opgegraven.

20160610_150121

Dag 21

Tijd om te vertrekken. Onze Duitse buurman heeft zich beklaagd over A., omdat ze zo vroeg wakker wordt (en hij daardoor ook). Na een aantal hete dagen, is het vandaag een stuk frisser en de wind trekt aan. We rijden via de kustweg naar La Spezia. Windkracht 8 en de zee is wild en de golven slaan over de weg. We komen het Toscaanse landschap binnen. Goed te zien aan de begroeiing. We vinden een mooi plekje op camping Pianacce waar we ons ’s avonds alweer tegoed doen aan een pizza.

20160610_150155Dag 22 en 23

Twee rustdagen waarin we de halve dag in het zwembad ons vermaken of bij de vouwwagen. We bezoeken nog wel Bolgheri (foto: het ‘laantje van Bolgheri’). Rond 1840 woonde hier Carducci, een Italiaanse dichter. In één van zijn gedichten heeft hij ‘het laantje van Bolgheri’ beschreven.

20160610_150228

Dag 24

We willen eigenlijk nog wel langer blijven hier, maar onze plek is verhuurd en dus moeten we weg. Op naar het Gardameer. We rijden via Pisa (we zijn toch in de ‘buurt’). Schieten daar een paar foto’s, zodat we kunnen zeggen dat we de Scheve Toren van Pisa hebben gezien. De rest van de dag zijn we onderweg en is het passen en meten geblazen om onze vouwwagen opgezet te krijgen op de krappe (maar wel dure) plaats.

Dag 25, 26, 27

Hierover valt weinig te vertellen. We doen bijna niets. Luieren. We hebben voldoende cultuur gesnoven de afgelopen weken. Nu bruin worden en uitrusten. We zien uiteraard een paar plaatsjes aan het Gardameer, eten een heerlijke ijscoupe, kopen souvenirs voor de thuisblijvers en genieten.

20160610_150310

Dag 28

Tijd om naar huis te gaan. We breken de vouwwagen af en pakken alles netjes in. Op de terugweg bliksemt het flink in de Dolomieten, wat een verbazingwekkend schouwspel is. Hoe we het voor elkaar krijgen, weet ik eigenlijk niet, maar we missen de grensovergang via de snelweg en geraken in het plaatsje Brennero. Daar houdt een grenswachter op leeftijd ons staande, bestudeert onze paspoorten minutieus en zegt na goedkeuring opent hij handmatig de grens. We plassen bijna in onze broek. De grenzen zijn immers toch allang opengesteld. Iemand is vergeten deze man in te lichten, dat moet wel.

Thuis begint het leven weer. Te beginnen met de was!