Spanje – Fuerteventura deel 1 2016

Dag 1

En jawel, we beginnen de vlucht met vertraging en wel vanwege een oerstomme reden: ze gaan het vliegtuig voltanken op het moment dat we zouden gaan boarden. En dat vliegtuig stond er toch al zeker een uur! Ik zou zeggen 1 plus 1 is twee, maar niet bij Transavia. Afijn, we zitten uiteindelijk dan toch en de vakantie kan beginnen…
Totdat er een oproep wordt gedaan dat er iemand onwel is geworden en of er toevallig een dokter of verpleegkundige onder de aanwezigen is. Niet dus. Wel een doktersassistente, die constateert dat de patiënt een hypo heeft, voor de leken onder ons: een te lage bloedsuikerspiegel. We hoeven niet uit te wijken maar kunnen de weg vervolgen nadat de patiënt de nodige zoetigheid heeft genuttigd. Geheel volgens plan maken we een tussenstop op Lanzarote waar mensen uitstappen, maar niet instappen. Nee hè, wat nu weer? We krijgen te horen dat het vliegtuig niet meer kan opstijgen vanwege een defect. Het wachten is op een monteur. Kwestie van een uurtje stelt de gezagvoerder ons gerust. Ruim vijf uur later mogen we weer instappen. Ieders stemming is opeens weer vrolijk en tijdens het opstijgen en 20 minuten later weer landen kun je een speld horen vallen. Zal het echt gemaakt zijn? Zo verrekte vervelend dat, mocht het toch niet naar wens functioneren, je bij vliegtuigen geen tweede kans krijgt. Opgelucht hoor je zuchten en zenuwachtig lachen: we leven nog! Lang leve de monteur!

De koffers hebben we zo, de verkooppraatjes van het autoverhuurbedrijf wijzen we resoluut van de hand. Op naar de auto die toch wel meer schade heeft dan op het formulier is aangegeven. Weer terug dus, handtekening gevraagd en dan kunnen we eindelijk naar onze villa rijden. Het is een vreemd landschap, mooi, apart. Net een maanlandschap. Al zijn we eigenlijk te gespannen om ervan te kunnen genieten. Het is donker als we bij onze villa aankomen in Corralejo. Inmiddels beiden goed moe en redelijk chagrijnig. Maar tot onze verbazing staat er al een auto op de oprit. Nee toch! We kijken elkaar knarsetandend aan. Ik bel aan en een paar Spaanse jongeren doen open. Hier klopt iets niet. Gelukkig wil één van de jongens de beheerder bellen met zijn telefoon. We krijgen de opdracht om naar een bepaalde plaats te rijden waar de vriendelijke beheerder ons vertelt dat we verkeerd door Sunweb zijn ingelicht. Of we hem willen volgen. Graag, heel graag!

En nu zijn de koffers uitgepakt en wij compleet uitgeput. De thuisblijvers hebben we inmiddels gerust gesteld. Het was het dagje wel. Onze eerste vakantiedag. Ik hoop dat die niet symbool gaat staan voor de rest van ons verblijf hier.
Wij gaan naar bed. Te moe om nog sociaal te willen zijn. Welterusten!

Dag 2
Hoewel de accommodatie Villas del Sol heet, weet die zon zich verdacht vaak achter de wolken te verschuilen. Het verblijf ziet er pico bello uit, op het eerste gezicht. Ik ben benieuwd hoe groot de schoonmaakster is, want alles boven de 1.40 meter plakt en dat is minder prettig.
f3

Inmiddels heb ik een vergoedingsverzoek bij Transavia neergelegd. Veel hoop ik heb er niet op; de maatschappij zal zich wel verschuilen achter het kopje ‘vliegveiligheid’, maar ik vind niet dat het niet voorhanden hebben van een monteur op een eiland daaronder geschaard mag worden. We zullen zien. Ik kan een geduldig mens zijn.

Het weer is de afgelopen weken hier fan-tas-tisch geweest. Nu eventjes niet. Het is niet de temperatuur, maar het gemis van de zon waarvan ik een beetje baal. Ik had me een vakantie voorgesteld waarin ik grotendeels in horizontale houding op een bedje zou liggen, al dan niet slapend. Dat zit er niet in. Jeroen speelt voor weerman, een rol die hem eigenlijk best goed afgaat dus Piet Paulusma mag met pensioen. Zo komt het dat we ’s ochtends eerst een paar uurtjes bij de villa blijven. Zodra er een zonnestraal verschijnt, lig ik in een vloek en een zucht op het strandbedje. Tegen het einde van de ochtend trekt de lucht dicht.

f4We stappen in de huurauto en gaan wat rondtoeren. We komen via wat dorpjes bij de noordwestkust uit, in El Cotillo. Je kunt goed merken dat we op een eiland zitten, het waait flink en de golven beuken op de grillige rotspartijen. Een waar paradijs voor brandingsurfers!

Dag 3

Vandaag rijden we langs het ecomuseum en boerendorp Tefia. Er is een mogelijkheid om hier uit te stappen en een uitgestippelde route te lopen. Deze rondwandeling duurt ongeveer twee uur. We zijn niet zo sportief en vervolgen onze weg. Dan komen we uit bij Puerto de los Molinos, een plaatsje waar men voor het gevoel nog enkele eeuwen terug leeft; geen internet, geen telefoon. Het dorpje bestaat uit ongeveer een twintig kleine huisjes, met plat dak. Een beetje stacaravan is groter. Wat er uiteraard wel is, is een eetgelegenheid. Dat hebben ze hier werkelijk waar op iedere straathoek. Engels spreken doen ze niet, maar tot onze grote verbazing worden we behulpzaam geholpen door een Nederlander. We raken aan de praat en het blijkt dat hij al vijf jaar op Fuerteventura woont en zijn boterham verdient met het renoveren van de piepkleine huisjes. Of zoals hij zelf zegt: “al vijf jaar op vakantie”.

Dag 4

We trekken de binnenlanden in en gaan op pad naar de oude hoofdstad van het eiland; Betancuria. De laatste tien kilometer verandert de weg in een kronkelende weg waar je maximaal 40 mag rijden. En ik raad iedereen aan om zich aan deze snelheid te houden. Ik heb al vele kronkelwegen gezien, maar dit slaat alles.

f5

Na Betancuria vervolgen we onze weg naar Vega de Rio Palmas, de vallei van de vogels. Volgens het ANWB-boekje zou het een waar paradijs moeten zijn waar uiterst zeldzame vogels moeten broeden. Ik weet niet hoe oud het boekje is, maar ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat de broedkolonie uitgestorven is. De enige vogel die ik gezien heb, is een duif. Op de terugweg brengen we een bliksembezoek aan een prachtig uitkijkpunt bezocht: de Mirador de Morro Velosa op 604 meter hoogte. Zodra we de auto uitstappen, waaien we ongeveer uit onze kleren.  Jeroen maakt enkele foto’s, want ik heb hoogtevrees (en vooruit, ja, het is berekoud).

f2

 

Dag 5

En vandaag is er code geel. Storm. Nu waait het hier iedere dag wel hard, maar dat valt in het niet bij het gieren van de wind van vandaag. Een voordeel is dat de wolken geen kans krijgen om zich samen te pakken, dus het is tamelijk zonnig. Als ik toast wil maken voor het ontbijt slaan de stoppen door. Kortsluiting in het broodrooster. Dat wordt weer een telefoontje naar de beheerder Leo. Het moet worden gezegd, binnen een kwartier komt er een vrouwtje langs die de situatie bekijkt en binnen twee minuten weer terug is met een nieuw broodrooster. Zou ze die standaard in haar auto hebben liggen?  We rijden naar Caleta de Fuste en komen er onderweg achter dat de weg is afgezet wegens wegwerkzaamheden. Ik bespeur een zandpad waar enkele auto’s uitkomen. Waar zij kunnen rijden, kunnen wij dat ook! Jeroen bekijkt het geheel met argusogen, maar moet achteraf toegeven dat het mogelijk was. Nou heb ik tijdens vakanties Jeroen wel vaker paden ingestuurd, waar we slechts met moeite zijn uitgekomen, dus ik begrijp zijn wantrouwen wel een beetje. Het is een mooi aangelegd dorp waar ze – waarschijnlijk in aanloop naar het echte seizoen toe – het wegennet open hebben liggen. Aan het tempo van de bouwlieden te zien, ben ik oprecht benieuwd welk seizoen ze bedoelen.

wordt vervolgd