Spanje – La Mata 2016

Dag 1

Stipt op tijd worden we door een vriendin van mij opgehaald om naar het vliegveld in Eindhoven te worden gebracht. Het inchecken verloopt allemaal vlekkeloos en net voordat we het vliegtuig in kunnen, krijg ik bericht van Berit dat ze bij de huisarts is geweest die haar heeft doorverwezen naar de dokter in het ziekenhuis. Ze heeft een oogontsteking en het zal moeten worden opengesneden. Paniek alom. Gelukkig is Ingrid bereid om met Berit de volgende dag mee te gaan. Ik voel me toch niet prettig hierbij, maar het is niet anders.

Als we op het vliegveld van Alicante aankomen, komt Sylvia (degene die ons naar het huisje gaat brengen) net aanlopen. Wat een luxe. De koffers worden ingeladen en een dik half uur later staan we bij het huisje. Het eerste dat ons opvalt is dat er geen wifi is. Dat is een tegenvaller. De winkels zijn gesloten, dus besluiten we om in het dorp wat te gaan eten. We zijn immers vandaag 3 jaar bij elkaar.

20161104_092810

Dag 2

De supermarkt is hier pas om 9.30 uur open. We zullen dus even geduld moeten hebben. In het licht verkennen we de woning. Het ziet er goed uit. De woonkamer meubels een beetje oubollig, maar ach… Het is fantastisch weer. 25 graden. We hebben direct aanspraak met de overburen en drinken daar koffie. En we mogen ook van hun wifi gebruik maken. Erg prettig onder het mom van beter iets dan niets. We gaan naar de supermarkt. Het is toch nog een hele wandeling. In de middag lopen we nogmaals naar het dorp en lopen we wat langs het strand en drinken we wat. De rest van de dag rustig aan gedaan.

 

img-20161105-wa0004

Dag 3

Na het ontbijt besluiten we om vandaag naar Torrevieja te gaan. Met de bus. Eenmaal bij het bushokje aangekomen, gaat Jeroen toch liever langs het strand wandelen. We belanden uiteindelijk na een flinke wandeling toch in Torrevieja, maar dan via het strand. Een hele overwinning. Toch zo’n 6 kilometer gewandeld. We zinken neer bij een strandtentje en puffen uit. De bushalte terug naar La Mata blijkt onverwacht dichtbij te zijn. Dat is toch erg prettig. Voor 1.35 de man rijden we in no time terug. Dan zien we ook een paar wijken waarvan onze harten sneller gaan kloppen. Het zijn de urbanisaties Los Molinos en Lomas en Miramar.

Dag 4

Vandaag beginnen we de dag met een ontbijt in een tent aan het strand. Daarna gaan we lopend naar die urbanisaties. We willen toch wel de sfeer proeven. Eigenlijk hadden we graag naar de zondagsmarkt in Guardamar del Segura gegaan, maar hoewel de afstand slechts 6 kilometer is, gaat er geen bus naartoe. Het probleem is dat de markt buiten het stadje ligt in de velden. Een taxi gebeld die ons wilde afzetten: 30 euro v.v. Nou, in geen 100 jaar dus. Het is ons al duidelijk dat een auto hier toch wel erg praktisch is. Opzoeken op internet. De prijzen zijn fiks; zeker als je het eigen risico wilt afkopen. Enkele honderden euro’s. Dat zien we niet zitten. Hebben we niet ingecalculeerd. De andere mogelijkheid is om het eigen risico van 950 euro op je credit card te laten blokkeren en dan hopen dat er niets gebeurd. Dan wordt die 950 euro achteraf terug geboekt. Maar we zijn niet zo van het terugboeken…

Dag 5

Vandaag wederom boodschappen. Het vlees is hier van een goede kwaliteit en is in verhouding tot in Nederland spotgoedkoop. Ook even bij de VVV binnen gewipt voor wat informatie over de regio en buslijnen.We besluiten daarna om op zoek te gaan naar de bushalte richting Alicante maar stranden onderweg bij een makelaarskantoor. Het ziet er solide en betrouwbaar uit. Voor we het weten wordt ons aangeboden om naar een woning te gaan kijken. Het is een prachtig huis, dat is zeker en in een leuke buurt en vlakbij het strand. Alleen… we moeten deze maand beslissen of we het willen doen. Kosten 700 euro per maand inclusief. En dan wel direct vooruit betalen. We gaan hier eens goed over nadenken. En ons vooral niet gek laten maken. In de namiddag besluiten we om door de duinen te wandelen. We lopen eerst naar het strand. Maken daar een praatje met een gepensioneerde Duitser die hier nu 2 jaar woont. Midden in La Mata voor 450 euro voor 146 m2. Dat is niet duur. Maar niet de plek waar wij zouden willen wonen. Afijn, het gesprek met deze man sterkt ons in ons voornemen om Nederland (liefst voorgoed) achter ons te laten. We wandelen via de duinen weer terug en vlak voordat de zon ondergaat zijn we weer thuis. Tong op de schoenen. Dat wel.

wijn

Dag 6

Een dag waarin we niet veel gaan doen. Alweer wakker geworden met rugpijn. Te zacht bed. En alweer een harde wind, waardoor we helaas binnen moeten eten. Het wasgoed is wel snel droog, maar het is in de schaduw echt fris. Het is vandaag een bezuinigdagje. Alleen brood gehaald en een 2 liter fles laten vullen bij de bodega. Natuurlijk eerst geproefd welke de lekkerste was (hik).

20161109_113104

Dag 7

En weer een nacht beroerd geslapen. Het matras is veel te zacht. Ben om 05 uur wakker. Zie op internet dat Trump onverwacht aan kop gaat in de verkiezingsrace. Enkele uren later mag hij zich president noemen. Ik schrijf een blog. We gaan na alle commotie naar de markt. Die is op zich best groot te noemen. Voor ik het weet heb ik olijven gekocht. Voor 8.10 euro!!! Ik ben er de hele dag van ondersteboven. Hoe is me dit toch overkomen? Ik besluit er maar mee te lachen en de les eruit te trekken. Eenmaal weer terug in het huisje worden we haast gek van het geluid naast ons. Timmeren, drilboortje… Dit is niet leuk meer. Ik heb eerder deze week een mail gestuurd aan de eigenaar van het huisje, maar nog geen reactie terug mogen ontvangen. Hier is in ieder geval het laatste woord nog niet over gevallen. We vluchten naar het dorp met laptop en al. Daar is het ook druk, maar dan gezellig. Beter dan die verbouwherrie. Op de terugweg wip ik nog een keertje bij de markt aan. Ze zijn aan het opruimen, dus het is nu goedkoper. Had ik eerder moeten weten… (hihihi).’s Avonds een keertje niet zelf koken. Hoera! We gaan naar Big House. Een Chinees restaurant met diverse menu’s voor 9 euro p.p. En het was heerlijk!

20161106_132019

Dag 8

Bedden verschoond, gewone was gedaan. Boodschappen gedaan. Gewandeld langs het strand en ergens weer een milkshake en een biertje genuttigd. We hebben besloten om de eerder door ons bezochte woning af te zeggen. We willen toch ook naar Calpe en zien vanaf dan wel. Berit heeft gebeld; ze heeft deukje in auto gereden. Klein deukje maar wel tussen de 225 en 275 euro schade. Dat is even schrikken. Gelukkig heeft ze zelf niets. Had ik al verteld dat we een huispoes hebben? Ik noem hem Paco. Het is een lapjeskat, dus waarschijnlijk zelfs een vrouwtje, maar ik vind hem/haar een ondeugende mannetjeskop hebben. Paco zit steeds voor de deur als ik die open doe. Miauwt eens en weet dat er dan iets lekkers komt. Alhoewel… hij vindt vis lekkerder dan een plakje worst. We zijn vandaag bij de apotheek naar binnen gegaan. Gevraagd hoe duur Humira hier in Spanje is. Want iedereen roept dat medicijnen in Spanje zo goedkoop zijn… Nou. Deze dus niet. Ze kosten maar liefst ruim 1100 euro per spuit. Nog duurder dan in NL. Het is vandaag weer heerlijk weer. Dik 23 graden en ook de wind is minder aanwezig. Flink bijgekleurd.

Dag 9

Laat wakker voor mijn doen: bijna 8 uur. En wederom ontzettende rugpijn. Daar baal ik wel van. Zelfs reiki helpt niet afdoende. Bah! Ik haal broodjes en merk dat dit fysiek vandaag mijn dag niet gaat worden. Nu ook zelfs pijn in mijn linkerbeen. Grrr. Toch besluiten we om na het ontbijt de bus naar Torrevieja te nemen Vandaag is daar de wekelijkse markt. Het is de grootste van Spanje met wel 1200 kraampjes. En hoe goed we ook onze best doen om de weg te onthouden naar het busstation; uiteraard mislukt dit schromelijk. We lopen van links naar rechts en het wordt steeds drukker. Uiteindelijk na een keertje vragen en de plattegrond erbij pakkend, komen we er dan toch uit. Dan is het wachten op de bus. Wat ons opvalt, is dat men hier nog netjes op de beurt wacht. Hoewel er veel mensen op de bus staan te wachten, ook veel ouderen, blijkbaar wordt toch in de gaten gehouden wie er na wie de bus in mag; gewoon op volgorde van wie het langste stond te wachten. Wij waren persoon 2 en 3 en mogen dus ook als 2e en 3einstappen. Normen en waarden! Als we bijna thuis zijn (been doet weer ontzettend pijn), bemerkt Jeroen dat de aardappelen verdwenen zijn. Goddank niet de kaas! Hoe hij het voor elkaar gekregen heeft… geen idee. Soms…Ik ga eenmaal thuis op het dakterras zonnen. En ik geef Iris van de overkant een reikibehandeling. Jeroen gaat later in de middag nog naar de supermarkt voor aardappelen en nog wat boodschappen. Het was een heerlijke dag.

20161113_163719

Dag 10

Ik zie een advertentie op marktplaats van een mooi appartement in Guardamar del Segura en reageer. Blijkbaar heb ik te veel vragen, het verzoek is om te bellen. Dat doe ik dan maar als ik weer terug ben in Nederland. ’s Middags besluiten we om naar Torrevieja te lopen, maar de benen willen anders. We stranden bij het strand en ploffen neer. Heerlijk in de zon. Dit is genieten. We lunchen. Jeroen een hamburger en ik een salade. Dit is vakantie. Omdat Jeroen motoGP wil kijken, haal ik de puzzel tevoorschijn. Wat een verslaving is dat zeg.

 

Dag 11

De volgende morgen snel verder met de puzzel. Een dagje televisie voor Jeroen. MotoGP en Formule 1. Ik ga tussendoor alleen naar het dorp en geniet van de zon en een drankje. Aan het einde van de middag is de puzzel af. Ik geef hem door aan Iris, onze overbuurvrouw. En ik maak de vijfde karakterschets af. Verder valt er weinig te vertellen. Eigenlijk een saaie dag. Behalve dan dat Max Verstappen een giga stunt uithaalt door vanaf de 16e plek terug te komen tot uiteindelijk de 3eplek. Geen zin om te koken. het wordt een gebakken ei.

20161114_191327

Dag 12

Het is vandaag de eerste echte dag met bewolking. We doen onze boodschappen en in de middag gaat het echt stormen. Een paar druppels zijn er gevallen. We doen voor het eerst de verwarming in de woonkamer aan. Wat een wind. In de avond lopen we naar het strand om de bloedmaan te bewonderen. Ik heb wel twintig foto’s gemaakt, maar echt gelukt vind ik ze niet. Ach, het gaat om het idee, nietwaar? Een warme chocomelk gaan drinken. Alhoewel… het leek eerder op een reep chocolade die ze gesmolten hadden.

20161115_124820

Dag 13

Vandaag rustig aan. Het is nog steeds bewolkt. Als we uiteindelijk in de middag naar het dorp wandelen, blijkt dat de zee nog ontzettend ruig is en beukt. Er hangt een prachtige waas boven het strand. We gaan op zoek naar een leuk tentje om uit eten te gaan. Eerst eens in de wijken die wat verder weg liggen. Dat is geen goed plan; alles is hier dicht. We zijn dus aangewezen op de restaurantjes in het centrum. Ik wil graag paella. We gaan bij een restaurantje zitten waarvan ik gehoord heb dat die echt lekker paella maken. Helaas alleen voor twee personen. Daarbij komt dat de ober dusdanig chagrijnig is, dat we fijn bij een ander restaurantje een dagmenuutje pakken. Weer geen paella dus, maar wel prima gegeten en fijne bediening.

20161109_181642
zonsondergang

Dag 14

De zon schijnt weer vandaag. De zee is nog wel wat onrustig, maar het is in de zon heerlijk toeven. Druk op zoek naar andere accommodatie voor in februari, want hetgeen we geboekt hebben heeft alleen Spaanse tv. We hebben een paar keuzes, maar het wordt allemaal wel een stuk duurder. Morgen gaan we definitief beslissen. We drinken wat bij Ilse en Cor en krijgen te horen dat we as zondag samen met hen naar de markt in Guardamar del Segura kunnen gaan. Dat is erg lief. Ik geef Cor een reikibehandeling.

Dag 15

Het belooft weer een mooie dag te worden. We pakken de bus naar Torrevieja en stappen uit bij Miramar. Daar lopen we naar het restaurantje waar de krabsalade zo ontzettend lekker is, dat ik er wel  een kilo van lust. Dit blijkt een echte surfplek te zijn. Jonge knullen zien we druk bezig en ook in het restaurantje is het een drukte van belang. Iedereen kent iedereen, lijkt wel. Het is een gezellig gezicht. Jeroen maakt foto’s maar helaas is op geen enkele foto een surfer te zien. Maar ach… de  impressie is leuk. We besluiten terug te lopen naar ons huisje. Toch zo’n zes kilometer. Maar niet voordat we zelf even op het strand hebben liggen zonnen. Dit is vakantie.

20161109_113123
Uitzicht dakterras Zoutmeren

Dag 16

Na de boodschappen gaan we weer naar het strand. Het wordt haast saai, alleen is mooi weer nooit saai. En we willen er nog van genieten, want zoals het er nu naar uitziet wordt het volgende week een week met meer regen. We bruinen flink bij. In de namiddag gaan we samen met Iris en Cor naar de Lidl en Mercadano. Een luxe nu we twee weken zonder auto hebben overleefd.

20161119_113646

Dag 17

Een herhaling van de voorgaande dagen. We gaan naar het strand. Lunchen wat en doen verder feitelijk heel erg weinig. Gewoon genieten dus. De vooruitzichten voor volgende week zijn minder goed, dus we nemen het er nog van. En wat is er nou mooier dan stiekem ‘mensen te kijken’? Heerlijk zo’n geanimeerd gesprek! Ik kan ervan genieten in ieder geval.

img-20161120-wa0006

Dag 18

Vandaag zijn we door Iris en Cor (de overbuurtjes) uitgenodigd om mee te gaan naar de markt in Guardemar del Segura. Juist, die markt waar we vorige keer heen wilden, maar wat niet lukte met het openbaar vervoer. Als ik over de markt loop, hoor ik een kakofonie aan geluiden en talen. We komen nog meer Nederlanders tegen; vrienden van de buurtjes. Tja, die komen al 12 jaar hier en hebben hier hun eigen vriendenkring opgebouwd. Jeroen en ik besluiten op ons eigen tempo te lopen en ons eigen pad. Afgesproken wordt om elkaar rond 13.00 uur bij de Duitse eettent te treffen, waar ze – volgens Iris – heerlijke schnitzels hebben. Jeroen veert op bij dat woord. Die laat hij zich straks niet afnemen, dat is een ding dat zeker is! Ik hou het liever bij de vispaella. Ik krijg een bord dat zo volgeladen is dat ik de ober vraag of het toch echt voor 1 persoon is. Jammie… beter dan een schnitzel. Er wordt met de hele groep inderdaad schnitzel en bratwurst gegeten. Ik hou het bij een glas sangria. Voor de verandering. Om 14.30 uur zijn we weer thuis. Dit was een leuk uitstapje.

img-20161121-wa00021

Dag 19

Getimmer, Slijpen en boren. Dat is wat er vandaag weer eens naast ons aan de gang is. Ik schrijf mezelf door een moeilijk stukje van mijn boek heen en dan is het schoenen aantrekken en naar de bus. We gaan naar Torrevieja. De bus rijdt echter niet zo ver meer. Hij is stuk en wordt gerepareerd. Gelukkig komt er een vervangende bus aan. Twee haltes later stapt er een Spaanse vrouw in die nogal wat amok maakt over het feit dat de bus te laat is. Ze haalt er het tijdschema en al bij. Tot op het moment dat wij uitstappen (en dat is toch zeker een kwartier later) blijft ze haar ongenoegen kenbaar maken. Luid erg luid, met driftige bewegingen. Het is een grappig gezicht. In Torrevieja lopen we langs de boulevard. We zien een groep mensen die met zijn allen op het strand bewegingen maken. Het gaat zo langzaam dat het geen gym te noemen is.

20161122_121446

Dag 20

Het zou vandaag gaan regenen, maar dat is gelukkig alleen vannacht het geval geweest. Dat is boffen!  Daarom gaan we in de loop van de ochtend toch weer naar het strand. Het is te nat om op te gaan liggen. Daarom heerlijk op een bankje gezeten en genoten van het zonnetje op onze bol. We hebben bij Maramar weer wat gedronken. Na wat boodschappen gaan we weer terug naar huis. Ik schrijf nog wat aan mijn boek. Ik werk wat vooruit voor mijn spirituele pagina. Het is een dag waarin feitelijk niet veel gebeurt.

 

20161123_165932

Dag 21

Het heeft de hele nacht geregend en ik heb van het getik tegen de rolluiken niet goed kunnen slapen. Als ik uiteindelijk opsta, regent het nog steeds. En hoe! Vandaag komen we er niet mee weg. Het is 9.30 uur als ik besluit naar de markt te lopen. Ik heb toch echt brood nodig en nog wat kleine dingetjes. Maar ook veel marktlieden zijn vandaag thuis gebleven. Ik zorg dat ik in een mum van tijd alles in huis heb en loop dan terug. In de namiddag is het toch weer droog en er schijnt een waterig zonnetje. We gaan we bij een ander Chinees restaurantje eten. Met zijn tweeën eten we beiden een drie-gangen menu voor 15 euro in totaal, met drinken. Ongelooflijk! De macaroni wordt doorgeschoven naar morgen. We zien eindelijk wie er in het kleine huisje woont. Het is een oudere man die iedere dag met een bakje staat te bedelen. Maar ik heb ondertussen wel vier verschillende jassen geteld de afgelopen weken. Hier tuinen we niet in. Maar het huisje is wel grappig. O, en zien jullie de auto ook?

20161126_074709

Dag 22

Vandaag is het weer droog maar koud. We lopen langs het strand naar de winkel en doen boodschappen. Vandaag is de beslissing gevallen. Overwinteren in Spanje is het misschien toch niet voor ons. Hoewel het hier ook nu nog ca. 8 graden warmer is dan in Nederland, vinden we de prijs die we daarvoor moeten betalen te hoog. Hoewel het nu toch nog 17 graden wordt, is dat pas in de middag en de nachten zijn hier ook koud. We gaan ons beraden op februari. En onze huiskat “Paco” wil ook graag naar binnen met dit weer. Maar dat kan hij/zij vergeten.

 

 

20161125_141038

Dag 23

Hoewel de voorspelling voor vandaag niet zo rooskleurig is, komt de zon tevoorschijn en doet zijn best. We lopen naar het strand en ploffen op de heerlijke bank neer. Dit is toch wel prettig. Op de terugweg lunchen we bij een kebab restaurant. En we genieten nog wat langer van de zon. Nemen twee biertjes. Een groot en een klein… Nou ja, klein… Kijk de foto.

Dag 24 en Dag 25

Er valt niet zoveel te melden. Het weer is wisselvallig. Af en toe een fikse regenbui en dan weer schijnt de zon een tijdje. Jeroen vermaakt zich met de Formule 1 finale en ik maak een puzzel die hier in het huisje lag en waarvan er diverse stukjes ontbreken. Als ik ergens een hekel aan heb, is het aan zoiets! Wat is er nu moeilijk aan een puzzel terug in de doos te doen zonder stukjes kwijt te raken?

Dag 26

De onrust op de camping bij Jeroen heeft zijn hoogtepunt bereikt. Allerlei verhalen doen de ronde en als de helft maar half waar is, dan is dat zwaar k*t. Er is tot overmaat van ramp bij veel mensen geprobeerd om in te breken. Ook bij Jeroen. Er zijn drie kozijnen en de voordeur beschadigd. Maar het is ze niet gelukt om binnen te komen. Volgens de bewoners is het net een getto. Jeroen is natuurlijk des duivels. Ik probeer een vlucht te regelen, maar dat kan op zijn vroegst pas de woensdagavond in plaats van de geplande vrijdagavond en dat voor dik 250 euro. Dat doen we dus niet. We besluiten om uit eten te gaan en komen een Nederlands stel tegen dat al een aantal jaar in La Mata woont. We hebben een leuke avond en ze beloven dat ze voor ons zullen kijken naar een betaalbare woning.

20161130_131143

Dag 27

Slecht geslapen natuurlijk. Zitten te wachten totdat we naar huis kunnen. Een vervelend einde van deze vakantie zo. Ik zie op een Spaanse huizen verhuur website een leuke woning in de wijk die wij best aardig vinden. We lopen er naartoe, en bellen het telefoonnummer als we voor het huis staan. Maar we begrijpen elkaar niet. Ik krijg een lampje boven mijn hoofd en loop de tegenovergelegen apotheek binnen. Vaak spreken ze daar wel Engels. Ik tref ene Bianca die ontzettend goed Engels spreekt en het huis blijkt maar voor 1 maand in de verhuur te staan. Jammer… Als we weg willen lopen, vertelt Bianca ons dat twee huizen ernaast er ook een appartement te huur is. Van een vriendin van haar. Ze geeft ons het telefoonnummer van haar man, die heel goed Engels spreekt omdat hij Engelse les geeft. Ik bel het nummer op en we kunnen in de avond tegen 20.00 uur komen kijken. Het zijn aardige mensen. We zijn enthousiast. Het huis heeft drie slaapkamers met een groot zonneterras erbij en we besluiten om februari daar te gaan zitten, zodat we weten wat het kost om in de koudste maand hier in Spanje te wonen. Als het ons bevalt, dan willen we daar terugkomen. Het kan raar lopen! Dank je wel Bianca.

Dag 28

Als ik opsta, pak ik alvast de koffer grotendeels in. En we zitten voor de tweede dag aan een stuk in het gehamer en geslijp. We zijn dat toch zo beu. We besluiten te lopen naar de woning en Bianca te gaan bedanken. Daarna drinken we wat aan de overkant en lopen we weer terug. Ik ga nog wat typen en Jeroen probeert te rusten, met al dat geklop. Blij als ik weer thuis ben wat dat betreft.

Dag 29

De dag dat we naar huis gaan. Zoals gewoonlijk ben ik dan niet om mijn best. Als ik naar huis ga, dan wil ik ook naar huis. Maar we worden pas rond 17.30 uur opgehaald, dus we hebben nog een hele dag. We poetsen het huisje en de eigenaar kan blij zijn: we laten het huisje een stuk schoner achter dan we hem aantroffen. We nemen afscheid van de overbuurtjes en gaan uitgebreid uit eten. De weg naar huis in het vliegtuig is een regelrechte ramp qua herrie. Voor ons een gezin waarvan de kinderen maar blijven jengelen en de ouders waarschijnlijk bij thuiskomst toe zijn aan vakantie, zonder kinderen welteverstaan. En achter ons zit een dame die het woord ‘wijntje’ wel vijftig keer heeft gezegd. Ze heeft vliegangst en diegenen die naast haar zitten mogen dit 3 uur aan een stuk horen. Telkens weer in de herhaling, want inmiddels heeft ze ruim een fles weggewerkt. Zelf is ze van mening dat ze alleen rustig wordt van een wijntje, zodat ze durft te vliegen. Haar omgeving was van mening dat een hamer een betere oplossing was.

En nu zijn we thuis. Een hele maand weggeweest. Het was heerlijk!