Turkije – Dalyan 2015

Dag 1

De dag van vertrek staan we vroeg op. We moeten om 07.00 uur bij de parkeerplaats, waar we onze auto parkeren, zijn. Nergens ondervinden we hinder van het verkeer. Als we bijna bij de eindbestemming zijn, vliegveld Dalaman, krijgen we te horen dat het zwaar bewolkt is en dat we een tamelijk turbulente landing zullen krijgen. Ik begin spontaan te zweten en denk aan de opmerking van mijn dochter om toch vooral niet neer te storten. Op dat moment stoer weggewimpeld met “natuurlijk komen we heelhuids terug”, maar nu knijp ik hem behoorlijk. Achteraf nergens voor nodig geweest, want we landen zonder kleerscheuren.
Als we op onze accommodatie aankomen, blijkt dat deze in het echt heel ergens anders ligt als dat het op de website van de reisorganisatie stond. We liggen tamelijk buiten het dorpje en dat is niet wat we wilden. Vorig jaar waren we ook in Dalyan, ook in een achteraf wijkje. Toen hebben we fietsen moeten huren, omdat wandelen gewoonweg te ver weg was. Ik heb nog zeker een half jaar na dato last gehouden van een ontstoken stuitje. Geen fietsen dit keer. Daarbij komt dat Jeroen met zijn CVS het gewoonweg niet volhoudt om zo ver te moeten lopen of te moeten fietsen. Tijd voor een goed gesprek met de reisorganisatie.

Dag 2

Aan het eind van de volgende dag worden we opgehaald door de reisleider en mogen we drie andere hotels bezichtigen die wel in het centrum liggen. We kiezen voor hotel Tezcan, pal aan de rivier, mooie kamers en een prachtig uitzicht. We mogen onze koffers weer inpakken en verhuizen. Aan het einde van dag twee zijn we kapot. We liggen nog voor 21.00 uur in bed.

De volgende dag gaan we met de dolmus (dat is een meerpersoons busje dat overal stopt waar maar mensen staan om in te stappen of uit willen stappen. Het kost bijna niets en je moet niet gek opkijken als je plotseling geld in je hand gedrukt krijgt van iemand die achter je zit. Gewoon doorgeven naar voren en het wisselgeld weer naar achteren) naar de markt in Ortaca. Hier kopen we vijf kilo van “mijn” geliefde appelthee en enkele herenshirts. Vandaag is het echt slecht weer. Het dondert en het bliksemt en de regen valt met bakken uit de hemel. We zitten toch wel in Turkije?

Aan het einde van de middag hebben we een afspraak met Maria en Co die in Dalyan wonen en die ons op sleeptouw zullen nemen naar Pamukkale. Het is erg gezellig. ‘s Avonds eten we vrij uitgebreid en voor ons doen chique bij restaurant Sini, wel met live muziek. Kosten: 132 lira voor drie gangen (dat is ongeveer 44 euro).

Dag 3

De dag erna is het markt in Dalyan. Hier halen we een cadeautje voor mijn dochter. Turkse markten zijn erg leuk. Lokale mensen bieden hun waar aan. Elke appel, sinaasappel of ander stuk fruit wordt stuk voor stuk gepoetst voordat ze neergelegd wordt. Het is prachtig om te zien. Ook een leuk weetje is dat de verkoper bij de eerste verkoop het geld over de grond heen strijkt en kust. Dat brengt geluk. En voor ons een nog goedkopere deal, omdat men zo snel mogelijk een eerste klant gehad wil hebben. Na de markt gaan we met de dolmus naar het Iztuzu strand. De weg ernaartoe is prachtig. Overal wilde oleanders en andere bloemen langs de weg. Het Iztuzu strand is bijzonder. Je mag eroverheen lopen, maar er is een groot stuk van het strand afgezet. Dit omdat de carretta schildpad (zeeschildpad) hun eieren op dit strand leggen. Het strand is dus – terecht – beschermd.

Het weer is nog steeds van slag. We worden gewaarschuwd om goed de lucht in de gaten te houden. Rond 13.00 uur nemen we de dolmus terug. Het wordt niet hetzelfde weer als de dag ervoor, maar toch wat regenachtig. ‘s Avonds neem ik de specialiteit uit de streek; de blauwe krab. Deze dankt zijn naam aan de blauwe scharen. Ik ben de bezienswaardigheid van de avond; zeker voor twee redelijk jonge Engelse jongens die mijn gestuntel met de tang en de krab met open mond aanzien.

 

Dag 4

De dag erop ontbijten we niet in het hotel, maar bij een tentje waar we vorig jaar een erg uitgebreid ontbijt hebben gegeten. Ik ga voor de Turkse versie, Jeroen voor de Engelse versie. Daarna gaan we weer naar het Iztuzu strand, maar ditmaal met de boot. De tocht ernaartoe duurt ongeveer drie kwartier en je vaart langs rietkragen. Een soort Biesbosch, maar dan mooier. Onderweg heb je een prachtig uitzicht op de Lycische graven. Je kunt er niet komen, maar het is een mooi plaatje.

Dit gedeelte van het strand is veel drukker dan de andere kant van het strand dat zes kilometer lang is. Er worden toeristen uit alle windhoeken voor een uur of twee afgezet, waarna die weer verder gaan. Maar de foto is genomen toen het nog heerlijk rustig was. Op de terugweg nog een mooi staaltje van de Turkse versie van “thuisbezorgd.nl”. Plotseling komt er een boot langszij gevaren. Er wordt een pakketje overhandigd. De inhoud is blauwe krab. Met ingang van dit seizoen mag dit eigenlijk niet meer. De laatste paar jaren is er teveel op gevist en daardoor zijn ook veel zwangere vrouwtjes opgegeten. Maar ja, het is Turkije…

Dag 5

De dag erna worden we door Maria en Co opgehaald. Co is onze chauffeur en leidt ons via een mooie binnendoor weg naar Pamukkale en Hieropolis. Onderweg veel over de omgeving vertellend. Rond het middaguur komen we aan. Ik had al vanuit Nederland hier twee kamers voor vijfentwintig euro per kamer geboekt en niet de beste verwachtingen, maar eerlijk gezegd valt er niets op aan te merken. In de namiddag bezoeken we Hieropolis, een antieke stad. Het is werkelijk waar prachtig, mits je natuurlijk van cultuur houdt. Vanaf Hieropolis kijk je naar beneden en zie je Pamukkale liggen. Pamukkale zijn kalkterrassen, gevormd door water dat uit de warmwaterbronnen omhoog borrelt. Het water is heilzaam en goed voor mensen met spier- en gewrichtsaandoeningen. Helaas is Pamukkale niet meer wat het geweest is. De meeste terrassen staan leeg en het ooit zo witte kalk verandert langzaam in een gele, onaantrekkelijke massa. We hebben dus niet gezwommen, maar toch heb ik nog enkele leuke foto’s weten te maken.

Dag 6

We passen ons oorspronkelijke plan aan. De dag erna begeven wij ons niet op de terrassen, maar rijden we via Denizli en Köycegiz (bekend van het meer) naar een heel leuk restaurant dat boven een rivier gelegen is. Onderweg stopt Co nog even bij een forellenkwekerij om voor zichzelf een tiental forellen te bestellen. Ze zijn van een flink formaat en kosten 3 lira per stuk (schoongemaakt!). In Turkije zie je soms rare dingen. Wij zien een paardentransport van vijf (!) paarden op een manier die je in Nederland echt niet zal tegenkomen.

We eindigen de dag met een bezoek aan het huis van Maria en Co. Zij wonen sinds 2008 in Dalyan en hebben werkelijk waar een paradijs op aarde. Onze plannen om ons ook in Turkije voor een gedeelte van het jaar te gaan vestigen, worden gesterkt.

Dag 7

De volgende dag gaan we zelfs langs een makelaar en bespreken hier onze plannen. We hebben veel om over na te denken. In de middag besluiten we om een boottocht over het meer van Köycegiz te maken. We maken het echt bont, want we hebben de boot met de kapitein voor ons alleen. Of we een lunch willen op de boot? Ja, heerlijk. We zakken de rivier af en varen over het meer. Uiteindelijk meert de kapitein in een rustig baaitje aan en begint aan de lunch: gebakken ui, tomaat, aubergine. Een salade van sla, ui, tomaat met als dressing een granaatappelsubstantie. Als vlees kip, gehaktballetjes en twee lappen lamsvlees en een dorade (vis) voor mij. Hallo… we zijn maar met drie hoor. We krijgen het echt niet op, hoe goed we ook onze best doen. Simpel klaargemaakt maar heerlijk! Na het eten is het tijd voor een dutje. We worden ruw opgeschrikt door een keiharde donderslag. Tijd om terug te gaan. We mogen beiden nog een tijdje sturen. Onderweg zien we nog twee grote zoetwaterschildpadden met een doorsnee van een meter. Wat is dat toch imposant. ‘s Avonds zitten we nog steeds vol van de lunch. Jeroen neemt daarom twee vloeibare boterhammen en ik twee cocktails… hik hik.

.

Dag 8

Nadat ik ‘s nachts Jeroen uit zijn slaap heb gehouden omdat ik blijkbaar veel hardop heb geroepen en gepraat, doen we de volgende dag niet zoveel meer. We blijven bij het zwembad, eten en drinken wat in Dalyan, lopen nog eenmaal langs onze favoriete plekjes.
We zijn melancholiek, want morgenochtend gaan we weer naar Nederland.

Dalyan, er is nog zoveel meer te zien in de omgeving. Er worden vele boottochten georganiseerd naar eilanden waar je heerlijk kunt zwemmen, of naar modderbaden, waar je je lichaam kunt verwennen en kunt zwemmen in zwavelhoudende baden (je stinkt dan wel een avond naar rotte eieren). Of bezoek de hamam. Of ga naar de watervallen in de omgeving, of de kloof, of stap in een roeibootje en vaar naar de overkant en wandel richting Kaunos. Er is zoveel moois daar. Dalyan onderscheidt zich van andere Turkse bestemmingen omdat je hier geen all-inclusief resorts zult vinden waardoor de plaatselijke bevolking ook haar boterham kan verdienen. Het eten wordt hier met liefde bereid en smaakt vele malen beter dan waar ik het ook in Turkije heb gegeten.

Wil je een strandvakantie? Dan moet je hier niet naartoe. Hou je van rust en authentieke bevolking en cultuur? Kom dan eens naar Dalyan. Ik weet zeker dat je er wilt terugkomen. Net als wij.