Turkije – rondreis Cappadocia 2016

De vliegreis van Eindhoven naar Antalya verloopt voorspoedig. Er gebeuren geen rare dingen en we komen heelhuids aan. Sinds die aanslagen in Parijs, België en Oekraïne merk ik dat ik toch onbewust een extra schietgebedje doe voor het opstijgen. Ik word als enige van de groepsreis in Otel Lara afgezet. Het is dan 16.30 uur. Navraag leert me dat de anderen rond 23.00 uur zullen aankomen. Ik benijd ze niet.

Als ik vraag hoe laat ik de volgende dag moet aantreden, krijg ik het antwoord dat het wel goed komt. Op zijn Turks dus. En jawel, ergens in de avond krijg ik bericht dat het vertrek om 08.00 uur zal zijn. Ik val die avond als een blok in slaap op een plank dat de naam bed heeft gekregen.

DAG 2: KONYA

Tijdens het ontbijt ontmoet ik Aydin, onze gids. Ik stel mezelf voor en geef hem mijn bijdrage. We gaan geen vrienden worden, hij en ik. Daarvoor heeft hij een te groot ego of wellicht ben ik te doorziend.

20160415_102515

Ik maak kennis met mijn mede reisgenoten. De busreis duurt de hele dag: we moeten dwars door de bergen. Bijna iedereen slaapt als gevolg van de voor hen te korte nacht. Ik niet en ik maak mooie foto’s. We hebben een tussenstop en in Konya stoppen we bij een restaurant voor de lunch. Ik sta er versteld van in wat voor krotten er nog mensen wonen. Ongelooflijk. Ook is het een hoog hoofddoekgehalte. Het Mevlana museum staat na de lunch op het programma. Het valt me wat tegen. Dit komt omdat we drie gebouwen binnen veertig minuten moeten bekijken. Meer tijd is er helaas niet. Uiteindelijk komen we rond 18.30 uur in Urgüp aan. Het is een prachtig landschap, maar het is te laat voor foto’s. Iedereen rolt dankbaar de bus uit. Hoewel prima verzorgd, zijn we toch gaar. Ons verblijf voor de komende twee dagen is Otel Mustafa.

Konya is zonder twijfel de meest religieuze stad van Turkije. Het is de stad van Jalal ad-Din Rumi, die in de dertiende eeuw de Orde der dansende Derwisjen stichtte. De leden zijn van oorsprong aanhangers van het soefisme, een mystieke stroming binnen de islam. In de dans draaien zij om hun as, waarbij zij mediteren en de naam van God aanroepen. Atatürk verbood de orde, hij zag hun praktijken als een bedreiging voor de vooruitgang van het land. Van heinde en ver komen Turken een bezoek brengen aan het graf van ‘Mevlana’ (zoals hij vaak wordt genoemd), dat tegenwoordig een museum is.

DAG 3: CAPPADOCIË

20160416_095656

Cappadocië bestaat uit een tufsteenlandschap dat tot de verbeelding spreekt, ontstaan door uitbarstingen van de Dagi-vulkanen, en kalksteen waarin karstverschijnselen te zien zijn. Door langzame verwering en de verschillende gesteentetypen die elk anders en met een andere snelheid eroderen, is een bijzonder en grillig landschap ontstaan. In de karstgrotten zijn in de loop der tijd kerken gebouwd. De landstreek Cappadocië is een van ’s werelds grootste natuurwonderen. De hoogvlakte waarin deze kuil zich bevindt, ontstond na een enorme uitbarsting van drie vulkanen zo’n 40 miljoen jaar geleden. De erupties en de vulkanische neerslag, die op de grote uitbarsting volgden, hielden vele duizenden jaren aan. In de miljoenen jaren daarna, sleten de extremen van het landklimaat en de rivier de Kizilirmak het plateau uit. De vorming van de typische tufsteenkegels komt grotendeels door harde stukken lava die oorspronkelijk in de enorme `tufsteenkoek’ lagen. Door erosie kwamen ze bloot te liggen, waarna wind en water minder invloed hadden op het onderliggende tufsteen. Op plaatsen waar deze harde stenen in de tufsteenkoek ontbraken, vormden zich tafelformaties, waarin rivieren diepe ravijnen uitsleten. Al in de prehistorie werd dit gestolde lava gewonnen en werden de markante tufsteenkegels uitgehakt tot woningen. Vanaf deze tijd tot de jaren 1950, toen op last van de regering deze holwoningen verlaten werden, woonden hier mensen. Millennium na millennium. En vandaag de dag zien sommige rotswanden en kegels er dan ook uit als gatenkaas.

20160416_120711

Pasabag

Een paar mede-reizigers zijn vanmorgen om 4.30 uur opgestaan omdat ze een ballonvaart hebben gemaakt tijdens zonsopkomst. Prijs: 150 euro per persoon. Voor dat bedrag heb ik ervoor gekozen om te blijven liggen. Het programma voor vandaag is overvol. We beginnen bij de Devrent vallei, voornamelijk bekend om de kei waarin je met een beetje fantasie een kameel kunt zien. Daarna vertrekken we naar Zelve. Dit gebied strekt zich over drie valleien uit. Waarvan er twee met elkaar verbonden zijn via een gang. Naast kerkjes en kloosters zijn hier een molen, een moskee en enkele duiventillen te zien. Het gebied rond Zelve is tot 1952 bewoond geweest. Wetenschappers denken dat de kerken en fresco’s uit de 9e tot en met de 13e eeuw stammen. De meest beroemde kerken zijn de Üzümlü Kilise (Druivenkerk), de Balikli Kilise (Vissenkerk) en de Geyikli Kilise (Hertenkerk).

Nadat we Zelve bewonderd hebben reizen we door naar Paşabağ. De vallei van de monniken bestaat uit weer andere rotsformaties, als schoorsteen- en paddenstoelvormige pilaren. In een ver verleden boden deze rotsformaties onderkomen aan kluizenaars.

Dan is het tijd voor de lunch, welke heerlijk smaakt. Na deze verkwikkende stop gaan we naar het Openluchtmuseum Göreme. Dit openluchtmuseum omvat een groot kloostercomplex, dat gedurende de 9e tot de 11e eeuw is uitgehouwen in de rotsen. Er circuleren diverse verhalen dat in dit dal ooit 365 kerken zouden hebben gestaan, één voor elke dag van het jaar. In de kerken is veel Byzantijnse bouwkunst te zien, die bijvoorbeeld ook in Constantinopel (het huidige Istanbul) te vinden is. Niet alleen de fresco’s, maar de kerken lijken vaak op een heuse basiliek en hebben zuilengalerijen, koepels en soms zelfs een middenschip. Ook al is dat in deze rotsen overbodig.

Helaas is het ontzettend druk, en geven mijn voeten het sein ‘einde oefening’, dus koop ik een boekje over Cappadocië en ga in een cafeetje zitten. Het duurt niet lang of ik krijg gezelschap van een aantal mede-reizigers. Eentje daarvan heeft een stappenteller bij zich en het blijkt dat we om en nabij de tien kilometer hebben gewandeld. Dat verklaart waarom ik de nacht erop vanwege te pijnlijke en kloppende voeten niet heb kunnen slapen.

DAG 4: ÜÇHISAR

20160417_094801

tapijtknoopster

Nog een dag in dit landschap. We beginnen bij een tapijtknoperij. Hier wordt ons uitgelegd hoe Turkse tapijten met de hand worden gemaakt. Er zijn drie soorten tapijten, namelijk wol op katoen, wol op wol en zijde op zijde. We leren dat er voor een kilometer zijdedraad van geschikte dikte ongeveer 375 zijdecocons nodig zijn. Ze zeggen een tapijt gaat voor het leven mee, nou, ik zou er van mijn leven geen aanschaffen, alleen al omdat ik allergisch ben voor wol. Een mooi tapijt van zijde (geschikt voor onder de eettafel) komt op het exorbitante bedrag van 24.000 euro. Een koopje!

Het dorpje Üçhisar is eigenlijk een ‘must-see’. Het is wereldberoemd en bekend van veel ansichtkaarten. De reden is simpel: hier torent een immense rots vol grotwoningen ver boven alles uit. Wat een bijzonder fraai beeld op levert. Het toont het verleden en het heden in een oogopslag, zeker als je in de namiddag komt en het zonlicht zacht is.

Nadat we op eigen houtje dit dorpje hebben mogen verkennen, vertrekt de reis verder naar Göreme. Ook hier mogen we op eigen houtje de boel verkennen. Ik koop een schaaltje en vlucht vervolgens naar binnen, ik heb trek in een gözleme, een pannenkoek. Meestal wordt die gevuld met kaas of spinazie. Ik neem hem op zijn Hollands, met suiker.

De lunch vindt plaats in een vreetschuur tegenover de Duiven Vallei. De Duiven Vallei ligt op de weg tussen Uchisar en Göreme. De naam verraadt de belangrijkste attractie. Hier zijn honderden duiventillen te zien die met name boven in de schoorsteenrotsen zijn gehakt. De mest van de duiven is erg vruchtbaar en werd lang gebruikt voor de bemesting van de wijngaarden die in de valleien liggen.

kaymakli

Na de lunch reizen we door naar Kaymakli, een ondergrondse stad. Het is een attractie die niet geschikt is voor mensen met een hartkwaal, claustrofobie, astma of mensen die enigszins slecht ter been zijn. Niet zo verwonderlijk dat slechts de helft van onze groep (zijnde zes mensen) ook daadwerkelijk naar binnen zijn gegaan. Ook ik ben niet naar binnen geweest. Kaymakli bestaat uit acht lagen, waarvan er zes voor publiek toegankelijk zijn.

In Cappadocië zijn in totaal meer dan 40 ondergrondse steden ontdekt. Die al sinds mensenheugenis worden gebruikt. Zo zijn er Romeinse graftombes gevonden en een graanmolen van de Hettieten. Maar ze zijn vooral bekend vanwege de christenen, die in tijden van gevaar deze schuilplaatsen in vluchtten. Zij hebben de steden ook verder uitgebreid. Elke stad bevat verschillende sluipgangen die konden worden afgesloten met molenstenen die alleen van binnenuit bediend konden worden. De steden hebben een ingenieus luchtverversingssysteem met verticale schachten van soms wel 80 meter diep. Ook waren er regenputten, opslagplaatsen voor voedsel en tal van wijnfabrieken. De bewoners konden het hier wekenlang vol houden. Kaymakli werd als tweede stad in 1964 opgegraven.

Dan begint de terugreis. We doen een dorpje met voornamelijk Griekse inwoners aan (Mustafapasa). Helaas, er valt namelijk niets te beleven. Maar we zijn klaarblijkelijk wat te vroeg om te mogen verschijnen in het hotel en dus wordt dit als opvulling extra ingevoegd vandaag. Onderweg komen we verschillende natuurlijke koelkasten tegen; de bergen zijn hol van binnen en men bewaart daar onder andere aardappelen, granaatappelen en suikerbieten. De openingen aan de voorkant zijn dusdanig groot dat er een vrachtwagen naar binnen kan.

DAG 5: KARAVANSERAI

De terugreis naar Antalya. We stoppen bij Aksaray bij een karavanserai, een soort overnachtingsplek voor karavanen die voornamelijk vroeger in Centraal Azië, Anatolië en het Midden Oosten voorkwam, bijvoorbeeld langs de zijderoute. De functie van een karavanserai is een veilige overnachtingsplek te bieden voor reizende handelaren, hun waren en hun dieren. en hebben daarna nog tweemaal een korte sanitaire stop.

Iedereen is gaar als we rond 18.00 uur ons hotel Lara weer bereiken. Eten en naar bed. Ik slaap wederom fantastisch op de plank!

DAG 6: EVEN HELEMAAL NIETS

20160419_081141

Ik heb mijn plan getrokken. Het is schitterend weer (32 graden). In plaats van mee te doen aan het programma, las ik een dagje zwembad bij het hotel in. Ik bezoek de watervallen en ga met de bus naar Antalya, waar ik tevergeefs op zoek ga naar ‘mijn’ Turkse appelthee. Er zijn genoeg soorten appelthee te vinden, maar niet in korrelvorm. Aan het einde van de dag ben ik een tint bruiner en een stuk meer uitgerust.

DAG 7: EINDE VAN DE RONDREIS

Vandaag doe ik weer braaf mee. We beginnen met een bezoek aan Aspendos. Daarna reizen we door naar Manavgat, waar we overstappen op een boot. Ergens is het een zielige bedoening; een boot voor zeker 150 man en er zitten slechts zo’n 30 man op. We varen de rivier af, naar de monding met de zee. Hier mogen we aan het strand een paar uur zitten. Ondertussen wordt de lunch bereid (een zeer smakelijke forel). Daarna varen we langzaam terug en stappen we weer over op de bus. We komen in de file terecht en als ik nog langer moet zitten op wat voor stoel dan ook, ga ik echt gillen.

En daarmee is een einde gekomen aan de rondreis. Ik heb ontzettend veel gezien en genoten. Ik hoop dat ik de lezer een mooie impressie geef met dit reisverslag. Voor de duidelijkheid: deze reis is niet geschikt voor kinderen en ook niet voor mensen die slecht ter been zijn. Ik ben erachter gekomen dat ik geen rondreis meer zal doen in groepsverband. Daarvoor ben ik toch te eigengereid of noem het voor mijn part a-sociaal. Maar ja, daar ben ik dan ook schrijfster voor…

20160420_092959

Bronvermelding: Wikipedia, Droomplekken.nl en Nederlandersinturkije.nl